Κάνουν μια αναδρομή από τη Συνθήκη της Μπολόνια, τα χρόνια της Καραντίνας, το support art workers, τη δημιουργία του μητρώου καλλιτεχνών και τη σύσταση ενός νέου σωματείου για τους επαγγελματίες συντελεστές παραστατικών τεχνών, φτάνοντας στο ΠΔ 85/2022 και το άρθρο 16 παράγραφος 7.
«Το πρώτο πράγμα που διεκδικήσαμε είναι η ορατότητα του κλάδου και του χώρου των τεχνών», η Ελεάνα Τσίχλη μοιράζεται στα podcast του ελc. «Προσωπικά αναπολώ επιθυμώ και περιμένω πώς και πώς να γυρίσουμε στον φυσικό μας θεατρικό χώρο έχοντας κερδίσει την αξιοπρέπεια που μας αναλογεί».
«Χρειάζεται πρώτα να σκεφτούμε το πώς η εκπαιδευση η καλλιτεχνική θα πάει στο υπουργείο παιδείας και πώς θα έχουμε ανώτατη και ανώτερη δημόσια εκπαίδευση όσον αφορά στο κομμάτι του θεάτρου κι όλων των υπόλοιπων τεχνών, και αφού γίνει αυτό μπορούμε ν’ αρχίσουμε να συζητάμε μετά πώς οι ιδιωτικές σχολές μπορούν να θεωρηθούν τεχνολογικής εκπαίδευσης (ΤΕ). Και να δεχτούμε τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση (ΔΕ) μόνο για ειδικές κατηγορίες, όπως είναι οι απόφοιτοι καλλιτεχνικών σχολείων και τεχνολογικών λυκείων με κατεύθυνση καλλιτεχνική».
«Θα ήθελα να καταλάβει και να αποδεχθεί η κυβέρνηση το λάθος της και να προσφέρει στους καλλιτέχνες την τεχνολογική εκπαίδευση (ΤΕ) και πάνω (την πανεπιστημική εκπαίδευση -ΠΕ). Να ξυπνήσουμε την επόμενη μέρα και να επιστρέψουμε στις δουλειές μας. Να μείνουμε με μάτια και αυτιά ανοιχτά, ώστε να δημιουργήσουμε όλες τις υπόλοιπες συνθήκες για τη δημιουργία δημόσιας δωρεάν καλλιτεχνικής εκπαίδευσης και να προσπαθήσουμε να σταματήσουμε την αποεπαγγελματοποίηση των τεχνών και εμείς ήρεμοι να δημιουργουμε, να κρίνουμε, να αφυπνίζουμε, να κάνουμε τους ανθρώπους να ονειρεύονται».
